magdalena MAGDALENA

 

Ik heb een hele weg afgelegd voor ik uiteindelijk als cranio sacrale en biodynamische therapeute aan de slag ging. Daarom deel ik graag met jullie de reis die ik heb afgelegd. Het ‘startschot’ was mijn eerste gewaarwording van pure onvoorwaardelijke liefde. Die heeft mijzelf én mijn leven voorgoed veranderd.

 

Onvoorwaardelijke liefde

Tijdens de geboorte van mijn eerste zoon beleefde ik geheel onvoorbereid een buitenlichamelijke ervaring. In tegenstelling tot hoe ongewoon het klinkt, verliep dat heel natuurlijk en gemakkelijk. Ik verdampte als het ware van een vaste vorm (mijn lichaam) naar een etherische vorm (enkel bewustzijn).

Zonder het te beseffen was ik in een vormeloze staat terechtgekomen, tot iets ‘onder mij’ mijn aandacht vroeg. Ik draaide me er zonder nadenken naar om en stelde met enige verwondering vast dat het menselijke lichaam dat daar lag, het mijne was.

Terwijl ik zo naar mezelf keek, nam niet één emotie de overhand. Het was gewoon wat het was: daar lag mijn lichaam en er stonden mensen rond. Zo eenvoudig was het.

Ik voelde mij liefdevol omarmd en zachtjes omgedraaid door ‘iets’ wat aanvoelde als mijn innerlijke wijsheid of als mijn ziel als begeleider. Zodra mijn aandacht zich losmaakte van het beeld van mijn lichaam, voelde ik hoe ik in een aangename, warme, schitterende, fel witte tunnel van licht werd gezogen. Dit hele gebeuren verliep zonder enige vorm van druk of weerstand.

Het opmerkelijkste aan dat gebeuren was de ervaring dat het zogenaamde einde van de tunnel geen einde was. In de plaats daarvan overviel mij een allesoverstemmend gevoel van liefde.

Het was zo intens, zuiver, vol en compleet zonder voorwaarden of verwachtingen. Het was zo krachtig dat geen enkele vaste vorm dit gevoel zou kunnen omvatten. En op dat moment voelde ik mij helemaal vervuld van en omhuld door die liefde. Op dat moment besefte ik dat ík die liefde was.

In dat moment van hemelse vrijheid, volledig onbegrensd en opgenomen in het Al, wist ik alles. Ik was die wijsheid, ik begreep de schepping, het heelal, een bloem, het hoe en waarom. Kortom, ik begreep de reden van ons bestaan. Plots was alles ongelofelijk eenvoudig en vanzelfsprekend.

Samen met dit ongelofelijke inzicht ontstond in mij een verlangen – of misschien was het een opdracht – om dit met de wereld te delen. Dit was iets dat iedereen moest weten.

Zodra deze gedachte mij te binnen geschoten was, was ik in een flits terug in mijn lichaam. Nuja, was ik terug of ben ik eigenlijk nooit weggeweest? Eenmaal wakker wilde ik vol overtuiging mijn inzichten verkondigen. Ik wilde iedereen vertellen dat alles eigenlijk zó simpel en zó eenvoudig was.

Vanaf dat moment zou dit wonderbaarlijke geschenk aan mijn leven een totaal andere wending gaan geven. Toch wekte het diep vanbinnen ook een zwaar gemis in mij op.

Hoe kon ik mijn eerstgeboren prachtige zoon oprecht liefhebben in een wereld waar liefde niet díe liefde was? Hoe kon ik mezelf opnieuw een plaats geven? Liefdevolle woorden – vooral naar mijn zoon Benjamin – klonken fake. Mijn handelingen leken onoprecht, nietszeggend en zelfs leugenachtig.

En toch had alles tegelijkertijd een diepere schoonheid gekregen. De schoonheid van een kind, de adembenemend mooie natuur, dieren: het bracht mij allemaal dichter bij mijn ‘thuis’ en wat goed voor mij aanvoelde.

Het was een moeilijke periode waarin ik vaak smeekte een inzicht of een richting. Het weinige aan prestatiedrang dat ik kende verdween als sneeuw voor de zon. Mijn aandacht ging enkel nog naar dat ene: die liefde, dat één zijn – mijn thuis – ervaren.

Pas later begreep ik dat toen ik de aardse liefde onvoorwaardelijk aanvaardde en ze toeliet, ik de grote stap had gezet naar liefhebben zonder voorwaarden.

 

Niet vasthouden, maar loslaten

 

Ik besefte dat wij allemaal vastzitten in patronen waardoor we onszelf bewust of onbewust beperken. Het kan gaan om overtuigingen uit je opvoeding, religie, beleefdheid, angsten, overlevingsmechanismen, veronderstellingen, de media, enzovoort.

In vrijheid leven betekent in de eerste plaats de verantwoordelijkheid voor ons eigen leven nemen. Vervolgens dat we ons laten leiden door ons hart en onze intuïtie. Dat is niet hetzelfde als alles opgeven voor iemand anders.

Leven we ons leven met hart en ziel? Geloven we in onze eigen capaciteiten? Durven we spreken vanuit ons gevoel? Leven we zonder angst voor tekorten, in welke vorm dan ook?

Op het moment dat deze inzichten tot mij kwamen, kon ik op geen van bovenstaande vragen ‘ja!’ zeggen. Ik zat vast in mijn relatie, de kracht in mijzelf was zoek, ik vocht onder een valse vlag en was mijn zelfvertrouwen kwijt. Ik maakte mijzelf wijs dat ik mijn werk graag deed, ik werkte dag en nacht en cijferde mijzelf volledig weg. Waarom?

Ik had vele gaven, ik zag er goed uit, ik was levendig en had een hoge ethiek. Toch luisterde ik onbewust naar ooit uitgesproken destructieve woorden en onverwerkte pijnen.

 

Mijn groeiproces werd mijn beroep

 

Door het overheersende gevoel dat ik zo niet verder kon, besefte ik dat het tijd was om stappen te zetten. Ik hakte tal van knopen door, evolueerde en deed de nodige inzichten op. Daarbij kwam de voor mij mooiste vorm van therapie – en mijn huidige beroep – op mijn weg: cranio-sacrale therapie.

Voor het eerst gaf ik mezelf tijd en aandacht. Ik leerde opnieuw te voelen en te luisteren naar mijn lichaam. Ik kreeg inzicht in mijn overlevingspatronen; de ooit zo nodige strategieën waren mij nu niet meer van dienst. Ik zocht contact met mijn innerlijke stilte en liet gebeuren wat gebeuren moest.

Dankzij het (h)erkennen van mijn intuïtie en mijn gevoel groeide mijn zelfvertrouwen. Bij elke stap die ik zette, nam het toe. Geleidelijk aan kon ik opgelegde wetten en patronen loslaten om steeds vrijer te mogen kiezen en leven.

Het viel me daarbij op dat het leven vlotter en voller verliep als ik me liet leiden door die zuivere liefde. Een soort van zachte wind, die zonder druk jouw richting aangeeft, je iets influistert of aanreikt, deze begeleider, je kompas diep vanbinnen, leidt ons naar een leven in vrijheid en in liefde voor onszelf, zonder angst.

Wanneer we leven vanuit ons volledige potentieel, dan pas leef je je eigen licht en leven. Het gaat niet om het presteren, het voldoen aan verwachtingen, het forceren. Het is in het niets, in de overgave waar alles gebeurt. En dat is waar de onvoorwaardelijke liefde zich toont.